Roddels week 12-2017

Het is lang rustig geweest met de roddels aan boord. Maar sinds de bemanning bijeen is geweest en uitgebreid
de zang heeft geoefend zijn er ware roddels losgebroken onder de bemanning.
Het is te hopen dat de bemanning niet gaat muiten.

Wist u dat de rubriek “Roddels uit de kombuis” nog steeds niet ter ziele is gegaan, het leeft en heeft een ieders steun nodig om te kunnen blijven bestaan, dus mannen en die ene vrouw, als u iets leuks meegemaakt heeft, betreffende ons koor of van één van onze leden,  klim in de pen en maak ons deelgenoot van uw ervaringen.

Wist u dat onze accordeonist Peter, weer zijn vertrouwde plekje heeft ingenomen, in de buurt van onze slagwerker Wim S. Naar verluidt kon hij zijn tromgeroffel toch niet missen, ook waren de mensen achter hem (Wim, Koos en Arnold) bepalend voor zijn terugkeer op deze plaats, hun gevoel van medeleven bij Peters befaamde hoestbuien, deed hem tot dit besluit komen, hij kon deze mensen niet missen.

Wist u dat Koos en Arnold, tijdens het voor hen gezongen  “Lang, zullen zij leven”, van vreugde samen een prachtige “pas des deux” hebben uitgevoerd, wat menigeen in extase bracht.

Wist u dat Bert, tijdens de repetitieavond,  direct van start ging met “Schön ist die Liebe im Hafen”, we hebben nog gezocht in de Lange Haven, maar niets kunnen vinden. Het laatste nieuws is wel, dat  “Die Windjammer kommen”, wanneer ……..?, dat weet geen mens.

Wist u dat Henk van Rij zich nu al zorgen maakt hoe hij straks in Duitsland de liedjes aan elkaar moet praten. Vanuit het bestuur is de suggestie gekomen om hem 14 dagen naar het “Talen klooster” in Vught te sturen, het mes snijdt dan aan twee kanten: Henk leert (hopelijk) het steenkolen Duits en is tevens bij zijn geliefde nonnetjes.

Wist u dat Leen voor geen kleintje vervaard is, hij zingt in alle talen. Begonnen in het Nederlands, toen zeer gedurfd in het Vlaams en nu zelfs in het Duits, (1e en 2e stem in 1 lied, hoe doet hij dat ?), het zal wat worden als we straks misschien een keer naar Finland moeten. In de wandelgangen wordt zelfs gefluisterd dat er een duet op komst is, met wie, dat houden we nog geheim.

Wist u dat onze zangers ook zeer hoog kunnen zingen? Zelf waren zij met stomheid geslagen, dat ze dit bereik hadden. Nieuwsgierig geworden ?Luister maar eens naar onze nieuwe versie van “Geef mij maar de zee”. De broekriem moest wel zeer strak worden aangespannen om deze hoge noot er uit te persen.

Wist u dat tijdens de vertolking van  “Rolling Home to Ireland”, ons koor wordt uitgebreid met 3 dansers, die met verve de traditionele Ierse stepdance zullen dansen. Deze dans is bekend om de snelle beenbewegingen, waarbij het bovenlichaam en de armen nagenoeg stil gehouden worden. U zult versteld staan van wat deze heren kunnen, het is niet te begrijpen, dat ze niet met de benen in de knoop raken.

Wist u dat Roel ook weer hoog van de toren is gaan blazen met zijn nummer: “Als de zuidwester loeit” Ook zeer toepasselijk nu de lente is begonnen. Ik weet het Roel, de beste stuurlui staan aan wal, dus aan mij zal het niet liggen: Je bent immers nog lang niet uitgeraasd, elke keer is het weer genieten van jouw versie.

Wist u dat velen van ons koor ook kunnen heupwiegen, bij “Jamaica Farewell”, gaan ze echt los. Het Caribisch gebied is nooit zo dicht bij geweest.

Wist u dat Wim M. heel ontroerd wordt van “Vaarwel mijn liefste”, heeft dan zelfs geen tijd om foto’s te maken en dat zegt wat. Onze kok weet een prachtig  lied op waarde in te schatten.

Wist u dat er een koorlid is die regelmatig met zijn scheepje, als iedereen slaapt, is terug te vinden in de Biesbosch. Wat hij daar aan het doen is, weet geen mens, maar aan het eind van “het Biesboschlied” heeft hij wel een huis vol kindertjes, dus de ooievaar is terug, in dit uniek stukje natuurgebied.

Wist u dat ze binnen ons koor ook met witte zakdoekjes kunnen zwaaien ? Zou men op deze minder subtiele manier iets duidelijk willen maken ? Het belooft in ieder geval weinig goeds.

Wist u dat “It’s five o”clock in de morning” een onmenselijk lied is, geen hond kan op deze tijd zijn kooi uitkomen., toch moest dit van onze kapitien worden gezongen, met dien verstande dat menig koorlid aan het slaapwandelen ging.

Wist u dat zelfs muzikanten af en toe geen wijs kunnen houden: Slechts 4 regels moeten zingen, weliswaar in het Engels, maar “Leave her Johnny leave her” klonk niet volgens de regels. Men kreeg van Bert een tweede kans (dat wil wat zeggen) en toen ging het als een “jekko”. Hulde mannen, zelfs Peter van Rijn heb ik horen mompelen.

Wist u dat er nog een derde jarige was, Rob Verwater. Hij dacht, ik kom een half uurtje later, dan val ik lekker op en wordt “Lang zal hij leven” voor mij alleen gezongen en gelijk had hij.

Wist u dat je zelfs bij het kiezen van je eigen verjaardagnummer, je er als de kippen bij moet zijn, anders wordt jouw keuze door een andere jarige overgenomen. Er was zelfs een lid dat abusievelijk het verkeerde nummer hierdoorhad opgegeven, hij wilde de tranentrekker “Ketelbinkie” horen, maar dit kon niet meer worden gehonoreerd. Teleurstelling alom.

Wist u dat onze muzikanten op handen worden gedragen, enkelen werden spontaan omringd en toegezongen tijdens “Down by the dockyard wall”, men liet zich hierdoor echter niet van de wijs brengen en onze scheepskapel speelde onverdroten door.

Wist u dat de telefoontjes en e-mailberichten blijven binnenstromen, na ons optreden in “het Blauwhuis”. Men heeft spontaan meerdere plekken aangegeven waarop men gekust wil worden. Het moet toch niet gekker worden,  dus weer werk voor de muziekcommissie om de tekst, na het bestuderen van de aangegeven plaatsen,  waar mogelijk aan te passen. Of onze Arnold S. zich hier nog  voor “de volle kracht” voor kan inzetten, valt te betwijfelen, hij is immers ook niet meer één van de jongsten.

  • Wist u dat,

    Wij in ons welkomstlied zingen over ”Stuurloos uit Schiedam”
    Er voor Schiedam nog een veel mooiere plaats ligt.
    Ja, u raadt het al Vlaardingen.
    Waar de Schiedammers of die zogenaamde Ketel Tappers lekker op kunnen schelden.
    Het dan ook wel heel erg opvallend is dat we steeds meer Schiedammers zien in Vlaardingen.
    Op Goede Vrijdag onze beste Kok breed grijnzend werd aangetroffen op zijn scooter terugkerend van de Loper.
    En hij is niet de enige.
    Wat maar weer bewijst waar het is het nu leuker juist Vlaardingen.
    Kortom het wordt tijd voor een Vlaardings lied.
    Prachtige plaats hé Wim.

  • DSC_0048