Mollie

van Mollie:

Optreden s avonds in Hellevoetsluis 04-08-12 (21.00 uur)

Thema Hollandse avond

Locatie: Camping de Kwak Quack

Het is een gezellige zaal waar een blind paard geen schade kan doen, waardoor de Stuurloze mannen zich direct op het gemak voelen.
We “shantykoor Stuurloos “ worden er met een grote bus naar toe gereden door een zeer bekwame buschauffeur.
Hij laat ons tijdens de rit al zijn specialiteiten zien zoals in mini straatjes achteruit rijden met een precisie waar een chirurg jaloers op zou zijn. Hij raakt daarbij op een haar na de vier en tachtig luxe caravans die nu eenmaal op een camping staan en we aanschouwen het met samengeknepen Stuurloze billen. Hij brengt ons met deze zenuwslopende rit zo dicht mogelijk bij de ingang van de zaal zodat we zo min mogelijk met de apparatuur hoeven te sjouwen. Helaas moeten we de laatste 50 meter toch nog lopen omdat het pad daar maar tachtig cm breed is, Minpuntje voor de chauffeur. Maar hij maakt het goed door de hele bus samen met zijn zoontje uit te laden. Super lief. Nu met standaards, koffers, boxen, mixer, grote trom, kleine trom en accordeon in optocht naar de zaal.

Het is er gezellig met een goed stukje Hollandse muziek. Ook staat er een reuze pan pruttelende, geurende erwtensoep op een buffet. Er zijn pannen met kokend water met daar in de lekkerste rookworsten van het universum beginnend met een H, eindigend op een A en daar tussen de letters E.M. Wat hebben ze hun best gedaan op die camping. Overal gezellige lichtjes heel knus.
Bij Stuurloos hebben een aantal stoere mannen het op zich genomen om bij elk optreden de geluidsinstallatie op te bouwen Zij zijn de Geluid stuurlozen. Best een ingewikkeld gedoe met al die draden en microphones en het is soms best stressen als er iets hapert terwijl de zaal al volstroomt met publiek. De overige stuurloze mannen hebben het op zich genomen om daar niet bij in de weg te lopen. Zij zijn zeg maar de (Koffie en Thee) Stuurlozen. De (Koffie en Thee)-Stuurlozen testen standaard de koffie en thee van het betreffende pand. Je ziet ze meestal slurpend en kakelend om de betreffende locatie rondhangen.
Ook hebben wij een aantal stoere mannen die het pand testen op kindvriendelijkheid. Dit zijn De Springkussen Stuurlozen. Over het algemeen doorstaat het springkussen de test niet omdat je nek, rug en hoofdpijn krijgt wanneer je er, als zwaar belegen 50 plus Springkussen stuurloze een salto op maakt en er dan als een balletje naast valt.

De (koffie en thee) stuurlozen hebben de koffie en thee inmiddels verorbert en willen net op de erwtensoep afstormen als plotseling het licht uit gaat. Waarschijnlijk heeft er een geluidstuurloze een kabeltje in een verkeerd gat gestopt. Na een kwartier is de soep en de overige koffie koud en schijnt het goede gat gevonden te zijn. Het licht gaat weer aan en de soep en worst gaan weer pruttelen. We kunnen eindelijk beginnen. En dat doen we. Het wordt een heerlijk optreden en er wordt gezongen en gelachen. Als we klaar zijn kan ik nog net wegduiken voor de stuurloze mannen massa die op de erwtensoep en worst aanstormen. Ja, het is gratis. Ik blijf achter in een grote stofwolk en ben blij dat er nog wat in de pan zit want anders zijn ze op de terugreis niet te pruimen.

Nu ook de laatste pan is uitgelikt en de geluidapparatuur weer gedemonteerd is moeten we in het pikkedonker nog 50 meter overbruggen van zaal naar bus. Met volle bepakking (Ze dragen allemaal 1 standaard en de rest draag ik) klagen ze steen en been. Ik hoor om me heen het gedreun van struikelende Stuurlozen en het geluid van brekende botten. Hoewel het ook de uitwerking van de ewten soep zou kunnen zijn. Ook hoor je geroep omdat er een Stuurlozer vermist is. Ik blijf tegen ze praten met sussende woordjes en zorg dat ze niet in paniek raken, het gros is namelijk nachtblind en bang in het donker. ik weet uiteindelijk het hele Stuurlozer armoedige zooitje naar de bus te praten. Daar treffen we ook de vermiste Stuurloser aan met een bon voor wildplassen in zijn hand. Ik ben niet verbaasd als hij er opgelucht bij kijkt.
Alle spullen worden weer in de bus gestouwd en de koppen worden geteld. Jawel ze zijn er allemaal. We kunnen vertrekken. Als het uitgebluste stel eenmaal weer in de veilige bus zit (met het grote licht aan) krijgt het meteen weer praatjes. Behalve 1, die heeft buikpijn. Iemand anders roept “ had ie de loodjes maar van de worst af moeten halen”.

Eindelijk we zijn in Schiedam. Nu nog de spullen uitladen in de garage van een Stuurloze (die van dat lootje) weet je wel? Nog een keer alles door onze handen heen en dan naar huis. Sommige met het lood in de schoenen.

Het is een soort overlevingstocht elke keer zo’n dagje uit met de Stuurloze stichting, maar wat hebben de Stuurloze jongens weer een pret gehad en daar doe je het toch allemaal voor… Niet dan?

Posted in: