12,5 Jaar Stuurloos in de Grote- of Sintjanskerk

Optreden 20 mei in de Grote Kerk te Schiedam.

In het kader van het 12 ½ jaar bestaan treedt Stuurloos vandaag op in de thuisbasis Schiedam. Een beetje vroeg (iets meer dan 2 maanden), want dan zitten we precies in onze (korte) vakantieperiode. Die hebben we hard nodig, want we hebben het nu eenmaal druk, met  een volle agenda en minimaal nog zo’n 18 optredens te gaan.  Om alvast feestelijk te beginnen kregen  we van ons bestuur en van sponsor “ ‘t Stadserf”  een heerlijke lunch aangeboden. De soep, de ballen van “Jan”, de croquetten, broodjes en bijbehorende drankjes gingen er grif in en er werd al volop geoefend in het zingen van ons repertoire zonder, de altijd zo gewenste, tekstondersteuning. Vervolgens kregen we als “verrassing” een nieuw jack uitgereikt . Eerlijk gezegd schrok ik wel even, want Henk van Rij vertelde mij dat hij een jack had met maat L, maar hij zat er in vast als in een dwangbuis. Ik schrok me rot want ik ben ongeveer even groot als Henk en mij was maatje M geadviseerd en ik vreesde het ergste met mijn brede schouders en sportfiguur. Gelukkig, onze magazijnmeester had zijn bril niet goed op en had Henk maatje S gegeven. Opgelost!  Ik zag eruit en voelde mij als een echte Stuurloze kanjer met mijn nieuwe outfit. Allemaal goed en warm gekleed naar de Grote Kerk voor de volgende happening. Ruim anderhalf uur van te voren zaten er al drie dames op de eerste rij. Na informatie bleek dat zij helemaal vol waren van de billen van Bert en wilden daar beslist een goed zicht op hebben. Jammer voor ons, want van het koor zullen zij weinig gezien hebben. Toen wij dachten dat we binnen waren moesten we toch weer naar buiten, om vervolgens een glorieuze intocht á la het orkest van André Rieu te maken. Mazzel dat we in het Stadserf geoefend hadden, want we moesten “We benne Stuurloos uit Schiedam” toch maar mooi uit ons hoofd zingen. Opstellen en gaan, maar dat viel ook niet mee. Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig op die gezellige, talentvolle achterste rij wil staan. Of zijn er opstapjes zoek geraakt? Gelukkig lukte het met drie man op twee opstapjes wel en kon iedereen op zijn vertrouwde stekkie staan. Na een introductie van de koster en een nog betere van onze eigen spreekstalmeester gingen we van quite en hoe!! Alles uit de kast en gaan!! Zelfs onze lichtmatroos werd mooi ingetogen gezongen en ik voelde me zo groot, dat ik bang was dat mijn maatje M mij straks niet meer zou passen.  Naast het plezier ook wat ernstige momenten.  Zoals het herdenken van de leden, die de voorbije jaren naar Fiddlers Green zijn verhuisd. Maar ook applaus voor de leden van het eerste uur, die samen met Henk en Gerhard, de basis waren voor het huidige Stuurloos,  Bert, Henk J, Bram, Arnold K. en natuurlijk Jannie! Ja, ja ook toen hadden de mannen al dorst.  Na dit officiële gedeelte weer verder zingen en sjonge, jonge wat ging dat goed.

Maar voor jullie naast je schoenen gaan lopen toch nog even een aanmerking! Ik moet mijn naam als zeurpiet wel hoog houden, want Harry Belafonte’s “Jamaica Farewell” klonk helemaal naadje! Helemaal is misschien wat overdreven, maar de overgangen naar de coupletten en de refreinen, brrrrr. Daar moeten we echt nog eens goed op oefenen om allemaal gelijk te beginnen en de naDRUK op de juiste woorden te leggen! Maar gelukkig is dat ons publiek niet opgevallen. Zo dat ben ik kwijt en verder niet treuren want de rest was toppie, ook onze nieuwe liedjes klonken als een klok en leverde na afloop de nodige complimenten op.

Tijdens het opruimen kwam er een echtpaar naar mij toe om te zeggen dat zij, na het bijwonen van optredens  van Stuurloos,  met zo’n blij gevoel naar huis gingen. In mijn onschuld antwoordde ik dat dat niet de bedoeling was omdat zij blij moesten zijn tijdens ons optreden. Gelukkig bleek dat het geval te zijn en namen zij dat gevoel mee naar huis. Ik denk dat ook wij dat gevoel van “wat was het leuk” hadden. Als ik terug ga naar mijn werkzame leven (wat is dat al lang geleden), dan noemden we dat destijds een “win-win” situatie. Dat past precies bij onze doelstelling, plezier hebben en plezier geven!!

 Tot besluit even nog wat veren in de bibsjes van het bestuur, scheepskapel, spreekstalmeester, dirigent , geluids techneut en al die Stuurloze eikeltjes, die denken dat ze kunnen zingen(en een veertje in ieder bibsje, welke  zich in voorgaande kwalificaties niet kan vinden). Namen noemen is namelijk altijd riskant, voor je het weet vergeet je onbedoeld iemand. Dus voor alle mannen (en natuurlijk) Jannie, ik heb weer van jullie genoten en ben trots, dat ik ook zo’n Stuurloos eikeltje  ben. 

Bedankt!!

Wim E.